nowa grafika

Trójkowy Znak Jakości

2010-05-04T03:45:00.000-07:00

Dostałem zaproszenie od Agnieszki Obszańskiej na wywiad do radiowej Trójki, do audycji Jerzego Sosnowskiego – Trójkowy Znak Jakości. Bardzo miło wspominam to miejsce i ludzi! Rozmawialiśmy oczywiście o grafice...
12 lutego 2010 roku.

Art Basel 2009

2010-04-29T03:48:00.000-07:00

Kilka phone-fotek z największych targów sztuki.
Zrobiły na mnie wrażenie...

Edmund Piotrowicz

2010-03-18T01:17:00.000-07:00

Trafiłem na kilka cytatów z wywiadu, który przeprowadził z Edmundem Piotrowiczem mój kolega Jan Baczyński. Piotrowicz to wielka postać sztuki i grafiki, a przede wszystkim wielki artystyczny mistrz-pedagog (ach, gdyby wszyscy nauczyciele na ASP byli tacy...). Zachowałem kolejność wypowiedzi:

Młody artysta jest instrumentem czule rezonującym rzeczywistość i tę cenną cechę należy w nim rozwijać.

Sztuka służy kształtowaniu osobowości.

Jako jeden z naczelnych moich obowiązków pedagogicznych traktuję moją własną pracę artystyczną, której doświadczenia (...) przekazuję młodzieży. Ustawiczna praca nad własną grafiką chroni mnie, jak sądzę, przed skostnieniem w rutynie pedagogicznej i jałowym teoretyzowaniu.

[to o dokonanej przez Piotrowicza reformie grafiki w Toruniu] Będę musiał zrobić pewnego rodzaju rewolucję. Dla mnie najważniejszy był nie warsztat, lecz widzenie, założenie i podejście artystyczne do problemu plastycznego.

Grafika to też pewnego rodzaju malarstwo.

Farbiarnia w Warszawie

2010-02-20T01:48:00.000-08:00

A to już wernisaż w warszawskiej Farbiarni na Pięknej 11 lutego 2010 r.
Wystawę można jeszcze oglądać do 10 marca. Zapraszam

A przy okazji cytuję tekst Agnieszki Gniotek, który powstał w kontekście wystawy Squadniki w Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu (styczeń-luty 2010) i Galerii Sztuki Farbiarnia na Pięknej w Warszawie (luty-marzec 2010).

Twórczość graficzna Tomka Barczyka rozpięta jest na dwóch, zdawałoby się zupełnie różnych, biegunach. Pierwszym z nich jest zdecydowanie tradycyjna technika: rzemieślnicza, rękodzielnicza, wymagająca znacznego wysiłku fizycznego – drzeworyt, linoryt, litografia. Z drugiej strony tematyka prac nie ma w sobie nic klasycznego i tradycyjnego, przeciwnie jest odbiciem zwykłej codzienności.
W zespole motywów, jakimi posługuje się Barczyk znajdujemy ilustrację czasów, w których żyje, ale także co ważniejsze, sztuki jego pokolenia. Bo Tomek Barczyk w tym doborze motywów w cale nie sili się na oryginalność. Przeciwnie, jest typowym przykładem twórcy wywodzącego się z roczników 70., który wchodził w dorosłość już w nowych, kapitalistycznych i „kolorowych” czasach, gdzie coca-cola nie była wyrazem tęsknoty, a normalnym napojem, z którym problem polega na tym, że nie zawsze jest za co go kupić.

Co jest, wobec tego, intrygujące w postawie Barczyka? Połączenie tradycyjnych technik graficznych z narracją, symptomatyczną zazwyczaj dla malarstwa. Lekkie, powiedziałabym nawet błahe tematy codzienne, ilustracje – bo to słowo wydaje się wyjątkowo adekwatne – najzwyklejszych zdarzeń, notatki autobiograficzne z wakacyjnych wypadów nad morze czy wizyt w klubach, przez Barczyka są z mozołem rznięte w drewnianym klocku czy linoleum, a jednak nic nie trąca na swojej finezyjnej poetyce „newsa”. I to mimo bardzo znacznych formatów, także dla grafiki nietypowych. Te „Squadniki” twórczości Barczyka czynią z niej ciekawe i intrygujące pole plastyczne, po którym chodzi się z niekłamaną przyjemnością. Prace pokazują, z jaką swobodą autor podchodzi do medium, w którym się wypowiada, swobodą świadczącą o perfekcyjnym opanowaniu warsztatu.

Barczyk odżegnuje się od estetyzowania, podkreślając prawdę tkwiącą w jego kreacjach. Tylko w połowie ma racę. Te dwie rzeczy w jego kompozycjach wcale się nie wykluczają. Jest w nich prawda szybkiej notacji otaczającej rzeczywistości, jest też prawda aktu – wizerunku ludzkiego ciała, oraz zabawne, czerpiące ze świata mediów tytuły – komentarze. Jest też jednak pociągająca estetyka, dekoracyjne układy, uroda przedstawień. To również symptomatyczne dla jego pokolenia, które zaprzestało realizacji sztuki „trudnej, brzydkiej, traumatycznej”, na rzecz wyobrażeń lekkich, co nie znaczy płytkich, komunikatywnych czyli posługujących się prostym, zrozumiałym dla wszystkich językiem, i po prostu estetycznych.

Telefony komórkowe, mp3, piwo z puszki, kawa w plastikowym kubeczku to nasze emblematy codziennej konsumpcji, bo jesteśmy konsumentami czy tego chcemy czy nie. Barczyk tego nie potępia, po prostu zauważa, tak samo jak to, że dziewczyna w kąpieli jest erotycznie pociągająca, a dziewczyna z puszka piwa w dłoni już jakby trochę mniej. Bo Tomek jest obserwatorem bystrym i krytycznym, a poza tym patrzy na świat oczami faceta i wcale tego nie ukrywa. Dlatego w jego pracach więcej ładnych dziewcząt niż męskich pociągających ciał. Jest tu też ruch, ekspresja gestu i zaznaczona czasem tylko konturem, ale wyraźna charakterystyka portretowa. Trudno powiedzieć dlaczego, ale czarno-białe w większości grafiki Barczyka wydają się nam barwne. Ich „gęsta” narracja sprawia, że dostrzegamy w nich cały świat opowieści, nie pozbawiony kolorów.

Wozownia - Squadniki

2010-02-05T23:57:00.000-08:00

A teraz trochę najnowszej historii. Fotorelacja z wernisażu wystawy Squadniki w Toruńskiej Wozowni 15 stycznia. Wystawa trwała do 31 stycznia. Wydrukowany był katalog, który można pobrać tutaj >
Bardzo udana ekspozycja, moim subiektywnym zdaniem :)

Squadniki

2010-01-15T12:34:00.000-08:00

galeria projektu Squadniki >

Prace z cyklu Squadniki prowadzą dialog z tym, co mnie otacza, a ich formę zawsze określa przekaz. Szukam antyestetycznego wymiaru grafiki – chcę aby moje grafiki były świeże, prawdziwe i aktualne, a nie tylko estetyzujące.
Powyższe słowa mają sprowokować widza do zastanowienia się czym jest grafika i czym może być. Czy grafika jest tak jak się ogólnie przyjmuje wydzieloną dziedziną sztuki, zarezerwowaną tylko dla wtajemniczonych w arkana warsztatu, czy też może być nośnikiem idei wykraczających poza poprawną technikę, a wręcz (jak to określiła Dorota Folga Januszewska) kluczem do zrozumienia sztuki w ogóle?
Posługując się drzeworytem i litografią nie adresuję prac tylko do koneserów druku. Chcę aby grafika była nośnikiem idei mogącej trafić formą do każdego wrażliwego człowieka, który niekoniecznie potrafi odróżnić linoryt od litografii, mało tego – może go to po prostu nie interesować.
Chcę aby o moich pracach nie mówiono tylko w kontekście warsztatu, bo warsztat nie jest dla mnie celem, ale środkiem do niego – do wyrażenia pewnej idei. A posługuję się drzeworytem i litografią, ponieważ ich naturalne cechy formalne takie jak m.in.: płaszczyznowość, syntetyzm, lapidarność, plakatowość, szablonowość, a także szybkość wykonania matrycy – dają mi możliwość szczerej, szybkiej wypowiedzi o tym co mnie otacza w świeży, naturalny sposób.

Zawsze interesował mnie człowiek z jego codziennością, a bohatera moich grafik trafnie definiują słowa Danuty Wróblewskiej użyte wiele lat temu do prac młodego pokolenia grafików lat osiemdziesiątych, że jest nim „człowiek w jego dniu powszednim, człowiek w symbiozie ze światem, czasem [...] oddany symbolicznie poprzez należące do niego przedmioty“. I aby być jeszcze bliżej tej codzienności, zdecydowałem się na cytaty z rzeczywistości, które w formie rozpoznawalnych ikon pojawiają się w moich kompozycjach (kubek Coca-Coli, odtwarzacz MP3, papierowy kubek kawy). Posługuję się momentalną narracją, w której nieupozowaną postać wychwytuję z otoczenia ukradkowym, niemal fotograficznym spojrzeniem. Postaci na grafikach są realne, bo mówią o współczesnym mi życiu, ale nie w sposób naturalistyczny – to moja wyobraźnia tworzy brutalną, pierwotną, lapidarną formę.

Moim artystycznym celem jest osiągnięcie plastycznej pierwotności przekazu graficznego, która ma podkreślać autentyczność moich obserwacji. Pragnę dotrzeć do widza szybko i skutecznie, podobnie jak plakat reklamowy, to znaczy najpierw formą, a następnie treścią z tej formy wynikłą.

Zaczynamy...

2010-01-15T10:56:00.000-08:00

To rzeczywiście będzie dziennik – wydarzeń i przemyśleń.
A na początek mój graficzny projekt Squadniki...